Разказ по въображение по мотиви от елегията „Заточеници“ на тема „Последен поглед към родното небе“: Песента на окованите мъже, която морето не успя да заглуши
Платен материал - 1 кредит
Зареждане на оценките…
"Последен поглед към родното небе"
Корабът тромаво се отдели от пристанището на Солун. Беше късен следобед на 6 юли 1901 година. Слънцето вече клонеше към запад, обливайки морето с пурпурно-златна светлина – същата светлина, която по-късно щеше да оживее в стиховете на един млад български поет. Иван стоеше на палубата, окован заедно с другите четиридесет мъже от своята чета. Желязото на оковите беше студено и тежко, врязваше се в китките му, оставяше кървави следи по кожата.